فارس من|زمین بازی بدون مراقبت رها شد


گروه زندگی – مینا فرقانی: روانشناسان کودک معتقدند بازی با اسباب بازی غذای روانی کودکان است و از نظر روانشناسی میل به بازی و داشتن اسباب بازی نشانه سلامت روان، کنجکاوی و هوشیاری است. به یک اسباب بازی فروشی می رویم، عروسک های باربی، عروسک های خانم یا لوگوی بتمن، شخصیت های انیمه را می بینیم و خلاصه خیلی سخت بود، به همین دلیل مخاطب علاقه مند به فارس، فیلمی با این نام ساختم. “درخواست شناخت بازی ها و بازی های فکری” ثبت شده و وی از ضعف نظارت بر تولید و واردات اسباب بازی گلایه کرد. این مطالعه بهانه ای است تا در مورد چالش های عجیب پیش روی صنعت بازی صحبت کنیم.

*من برای اهداف آموزشی بازی می سازم
«محمد رستمی»؛ او که یک مهندس مکانیک ۲۶ ساله است، مدیر، موسس و متصدی گروه Skilled Learner و نویسنده این تحقیق است. او سال ها در زمینه طراحی و تولید بازی کار کرده است و حالا قرار است در مورد چالش های پیش روی این صنعت صحبت کند. وی ادامه داد: کار اصلی من طراحی و تولید بسته های آموزشی است که به عنوان بازی مورد استفاده قرار می گیرند، در واقع روح این بسته ها آموزش است، ما می توانیم برخی از طرح ها را به عنوان بازی ببینیم و آنها را بازی آموزشی می نامیم، اینجاست که مخاطب با آن آشنا می شود. ساخت بازی برخی از آنها به عنوان مدل یا ماکت دسته بندی می شوند.

محمد رستمی، کارآفرین، سازنده بازی و بسته های آموزشی

* قوانین ناکارآمد هستند و مانع تولید می شوند
Game Factory تعدادی قوانین ثبت نام دارد که بی اثر هستند. این گله ای از بازی سازان زیادی است. رستمی در این باره گفت: من سازنده اگر اسباب بازی ام را در هیئت کنترل اسباب بازی ثبت کنم، حتی اگر شخصی از اسباب بازی من کپی کند، هیچ اتفاقی نمی افتد، در نهایت با دستگاه کپی تماس می گیرند و رنگ و بسته بندی را عوض می کنند!
ثبت بازی به جای اینکه به تولید بازی کمک کند مانع می شود. رسما اتحادیه ای تشکیل شد و قضاوت و سنجش بازی به دست اعضای یک اتحادیه افتاد. قضاوت و سنجش بازار توسط تولیدکنندگان و ذی نفعان کاملا غیر منطقی است.
مسائلی هم هست که دوستان مشکل مشروع دارند. به عنوان مثال، یک بازی خواب سرمایه زیادی دارد، بنابراین حاشیه سود باید بالا باشد تا یک دلال حاضر به معامله آن باشد. نشانه گذاری سازنده روی بازی، تمایل فروشندگان را برای فروش بازی کاهش می دهد.”

* ما جرات ثبت طرح های خود را نداریم
این اسباب بازی ساز با تاکید بر اینکه هرگز جرات ثبت طرح اسباب بازی خود را نداشته است، خاطرنشان کرد: برای ثبت طرح اسباب بازی باید تمام جزئیات طرح آن را به هیئت کنترل بازی ارائه دهید؛ منظورم خود سازنده ها هستند، من جرات ندارم. از کجا بدانم که این ایده کپی نمی‌شود؟» ما نمی‌توانیم از مالکیت معنوی ایده‌هایمان محافظت کنیم، مخصوصاً تولیدکنندگان کوچک.
اکثر بازی های موجود در بازار کپی های تولید داخل از بازی های خارجی هستند. اگر کسی این کپی را کپی کند چه؟ از نظر حقوقی مشخص نیست تصمیم این کپی چیست.
به این واقعیت نگاه کنید که افرادی که بازی ها را ثبت می کنند و از کپی کردن آنها جلوگیری می کنند، خود سازنده های بزرگ بازی هستند…”

بازی باید در تابلویی با دقت طراحی شده ارائه شود

* معیاری برای تشخیص خوب یا بد بودن یک بازی نداریم
به نظر می رسد تاکید صرفا بر ثبت طرح، بدون تعریف معیار سنجش سود و زیان بازی و بدون نظارت بر این معیار است. رستمی گفت: شورای بازی فقط می خواهد بازی را ثبت کند و معیاری ندارد که بفهمد بازی مفید است یا مضر، خطرناک یا بی خطر و… سازمان استاندارد معیارهایی دارد اما بازی ها خیلی کم است. با علامت استاندارد و شورای بازی اصلاً اهمیتی نمی‌دهند، علاوه بر اینکه استانداردهای اخلاقی و فرهنگی مورد نیاز ما را تعریف نمی‌کنند، اقدامات لازم را انجام نمی‌دهند و استانداردهای ایمنی را به شدت رعایت می‌کنند.»

* هنگام بازی در عرصه فرهنگی باید مراقب باشیم
از منظر فرهنگی، چیزی به نام بازی فرهنگی خوب یا بازی بد فرهنگی وجود ندارد، چه رسد به اینکه کنترلی بر آن داشته باشیم. رستمی گفت: دلواپسان حداقل باید بدون نظارت باشند بنابراین مراقب باشند و به دنبال انجام بازی های نامناسب باشند.
اکثر آنها عمدا کار نمی کنند. آنها فقط می خواهند چیزی تولید کنند و بفروشند. بیشتر آنها نمونه های خارجی را کپی می کنند و اکثر آنها با فرهنگ ما سازگاری ندارند.
اگر بخواهیم سختگیر و دقیق باشیم، این بازی “شب مافیا” بر اساس دروغ ساخته شده است. البته من به شخصه به این بازی اعتراضی ندارم چون می گویم منطقی است. اما باید نماد، طرح، نوع اسم و غیره را در نظر بگیرید. به عنوان مثال، برخی از بازی های رومیزی دارای “معشوقه” و نام های بدتر روی کارت ها هستند. جدا از اینکه ماهیت خود بازی بد است.

* شورا از تولیدکنندگان حمایت قانونی نمی کند
انتظار از هیأت تجدیدنظر اعمال نظارت و داشتن اختیارات لازم برای اجرا و اجرای قانون در شرایط خاص است. اما هیئت تنظیم مقررات بازی فاقد اختیارات نظارتی و اجرایی است. رستمی مشکل را اینگونه توضیح می دهد: «وقتی یک بازی را ثبت می کنیم، تولید آن دشوارتر می شود، یک گروه از تولیدکنندگان کوچک، دانش آموزان، استارتاپ ها که فقط می خواهند یک بازی بسازند و به جایی برسند، سپس وارد چرخه تولید شوند. مشاغل شرکتی، مراحل توسعه و رشد این گروه محصولات خود را برای حفاظت از مالکیت معنوی خود ثبت می کند.
ثبت نام می تواند به صورت فیزیکی یا قانونی انجام شود. البته این اکانت پشتیبانی نمی شود پس ارزشش را ندارد. امتیازها را نمی توان خرید یا فروخت زیرا محصولات را می توان به راحتی کپی کرد. این شورا حق ندارد از طرحی حمایت کند که برای ثبت نام پول می گیرد و وقت مردم را تلف می کند. در واقع، با ثبت یک بازی، شما خطر افشای طرح خود را دارید. برای هیچ.”

با ثبت یک محصول، خطر از دست دادن آن را دارید

* شوراها نباید به بازار علاقه داشته باشند

هر فرد عاقلی می داند که تصمیم گیرندگان نمی توانند در بازاری مشابه با سهامداران برای جلوگیری از فساد و تسهیل توسعه منطقه ای باشند. رستمی در تشریح مشکلات موجود در صنعت بازی گفت: هنگام ثبت یک محصول باید مجوز خاصی برای ساخت آن دریافت کرد که نشان دهنده کارآفرین بودن شماست. برای اثبات کسب و کار خود باید بیمه بپردازید. اگر گروه ها کسب و کار خانگی خود را راه اندازی کرده باشند و به نقطه ای نرسیده باشند که واجد شرایط انصراف از لیست بیمه نباشند، دیگر نمی توانند طرح خود را ایجاد کنند. این یکی از نکات اصلی این مشکل است.
تا به حال، هر قانونی که در صنعت بازی ثبت شده است، به جای حمایت، محدودکننده و انحصاری بوده است. دلیلش روشن است. اکثر افرادی که وارد کمیسیون می شوند و قوانینی را معرفی می کنند، خودشان ذی نفع هستند. ما قضاوت نمی کنیم تمام حرف ما این است که ذی نفع با تفکر کلی به آن سمت می رود و بر اساس نظر خودش قانون را اعمال می کند.

*زمین بازی واقعا خلوت است
دسته بازی ناشناخته است. به عنوان مثال، برای یک بازی آموزشی که فقط برای آموزش استفاده می شود، مشخص نیست به کجا بروید. آموزش، هیئت کنترل بازی یا…
رستمی درباره نمایشگاه اسباب بازی نیز گفت: «در نمایشگاه اسباب بازی چند سالی است که تخلفاتی صورت گرفته است. مثلا هیچکس را ثبت نام نمی کنند. گاهی اوقات غرفه ها را عوض می کنند و بچه های خارج از مرکز را به غرفه های بازار می فرستند. بد است که اعضای باشگاه را در اولویت قرار می دهند و … صاحب قانونی این باندبازی ها، جلسات دسر، شهربازی ها را ندارند.
من هرگز در این نمایشگاه ها شرکت نمی کنم. زیرا بعداً مشکلات پیچیده و قانونی ایجاد می کند. این بدان معناست که عواقب آن بیشتر از منافع برای ما است.

* مشاغل کوچک مناسب برای بازار بازی
گاهی اوقات تولیدکنندگان بزرگ بازی می گویند ما در حال تولید بازی هستیم، چه نیازی است که تولیدکنندگان کوچک وارد بازار شوند؟ رستمی گفت: چرا وارد نمی شوند، بازار بزرگ و واردات زیاد داریم، اتفاقاً باید تسهیلات بیشتری داشته باشیم تا مجبور به واردات نباشیم تا خودمان تولید کنیم، باید آموزش ببینیم. برای تولید اسباب بازی های بزرگ، از طرف دیگر تامین بازار با تولیدات داخلی درست است، باید قوانین و کنترل هایی وضع شود.
در بیشتر موارد، تولید بازی را می توان به عنوان یک تجارت خانگی توصیف کرد و نیازی به تجارت بزرگ ندارد. زیرا با توجه به لجستیک کشورمان می توان بسیاری از قسمت های تولید (مانند ریخته گری قالب) را برون سپاری کرد و در نهایت محصول خوبی تولید کرد. این صنعت در افزایش تولید کلی، ایجاد اشتغال، افزایش گردش مالی، جلوگیری از خروج ارز و … بسیار کمک کننده است. اما متأسفانه کرنل ها برای پشتیبانی از بازی ها ایجاد می شوند و تقریبا ۹۰ درصد آنها در بازار ذینفع هستند. این یک موضوع قانونی است.»

انتهای پیام/




این مقاله را در صفحه اول توصیه کنید